تبلیغات
قبله تهران (راه عاشقی)

قبله تهران (راه عاشقی)
ری قبله تهران است (مقام معظم رهبری)


آیه قرآن

هرکس حضرت عبدالظیم را در شهرری زیارت کند گویا امام حسین علیه السلام را در کربلا زیارت کرده است

امامزداه هادی (ع)

بقعه متبرکه امامزاده هادی (ع)
امامزاده هادی (ع) در مسیر جاده قدیم شهر ری، بین خیابان فداییان اسلام و ابن‌بابویه در محوطه‌ای وسیع و پردرخت -که محوطه گورستان است- واقع شده و محیط آن اخیرا توسط شهرداری، فضاسازی و دیوارکشی شده است

امامزاده هادی
نام و نسب:هادی منسوب به امام موسی کاظم علیه السلام / نشانی:شهرستان ری،قبرستان ابن باویه (شیخ صدوق )،(منطقه 20شهرداری )/تاریخ نخسین بنا:بنای اصلی زمان شاه طهاسب صفوی ،بازسازی :1329هـ ق و1373هـ ش/مسجد وحرم (1248/1286)دایر،دارای مسجد/مدیریت: اداره ی اوقاف وامور خیریه ی شهرری
(1)موقعیت بقعه :بقعه امامزاده هادی در منتهی الیه ضلع شمالی قبرستان ابن باویه قراردارد.برخلاف بقعه ابن باویه که همگان آن را می شناسند،امامزاده هادی دراین قبرستان ناشناخته مانده است؛چنان که حتی در اطراف بقعه ودر حدود بیست متر مانده به آن،وقتی از افراد؛سراغ امامزاده گرفته می شود،کسی آن را نمی شناسد.قرارگرفتن بقعه در میان قبرستان،مجاورت آن با قبور دیگر بزرگان را نیز موجب شده است.در قسمت شمالی محدوده ی قبرستان اماکن تجاری وآموزشی و در قسمت غربی وجنوبی آن اماکن مسکونی قرار دارد .چند مکان تجاری نیز در ضلع غربی محدوده دیده می شود .مکان های فرهنگی در اطراف بقعه دانشگاه پیام نور واحد الهیات ومدرسه ی شهید غیوری اند.
تاریخچه بقعه
(الف)نام ونشان صاحب بقعه:براساس زیارتنامه ی موجود در بقعه نام شخصیت مدفون هادی ونام پدرش سراوین ا ست ونسب او به امام موسی بن جعفر (ع)می رسد.شجره نامه این امامزاده براساس زیارتنامه بدین صورت است :
«هادی ابن سراوین ابن موسی ابن جعفر »
همچنین،بر اساس نوشته های سنگ قبر ،این بقعه به هادی ابن سراوین وخواهرش زینب خاتون تعلق دارد،که هردو را منصور دمشقی به شهادت رساند .با این حال ،در مورد نسب این امامزاده روایت های مختلفی وجود دارد :در ریاحین الشریعه آمده حضرت امام موسی کاظم علیه السلام فرزندی بنام سراوین نداشته، به عبارتی سراوین جزو فرزندان سی و هفتگانه ی امام(ع)نبوده است .
مرحوم شیخ ذبیح الله محلاتی ،مرحوم استاد حسین عماد زاده واستاد مرتضی مطهری از جمله ناقدان مطالب دربندی هستند.بنا بر گفته های قنبری از جمله مطالبی که مورد انتقاد و شک و تردید قرار گرفته است عنوان داشتن فرزندی بنام سراوین برای امام موسی کاظم(ع) و فرزند او بنام هادی می باشد که درشهر ری مدفون است و  به احتمال زیاد و با اسناد به منابع موجود می تواند دور از واقعیت باشد؛ زیرا تا کنون هیچ یک از علما ی انساب و مورخین برای امام موسی کاظم علیه السلام فرزندی بنام سراوین ذکر ننموده است (قنبری،ص216).
نحوه پرداختن مرحوم شریف رازی به موضوع هم جالب است.او،بی آنکه نامی از صاحب بقعه بیاورد،ذیل عنوان مسجد ماشاالله آورده است :«در جنب شمالی ابن باویه که اتصال به باغ آن دارد مزار وقبرستانی است که نام مسجد ماشاالله معروف است ودر وسط آن مقبره ایست منصوب به بعضی از امامزادگان معروف در ری که در بالای سردرب صحن آن کاشی مرقوم شده است :این امامزاده از امامزادگانی است که به ری وارد شده واقامت نموده وازدنیا رفته است ولی در اثر طوت زمان وعدم ضبط وثبت صحیح ،نام شریفش تحریف ویا تصحیف شده است » (شریف رازی،صص394-393).
براساس نوشته ی محمد قنبری،«امامزاده هادی ،هادی ابن احمد بن احمد(ابوالقاسم )بن مجمد (شهدا ا نق ابوالقاسم) بن حمزهّ بن احمد بن عبیدالله بن محمد بن عبدالرحمن الشجری بن القاسم بن الحسن بن زید بن الامام حسن (علیه الاسلام )است. به چند دلیل:
اولاَ:علامه نسابه ابن طباطبا ،متوفای قرن پنجم می نویسد:بالری ،ابوالقاسم محمد شهد انتق بن حمزه بن عقبه ابوعبدالله جعفر الشعرا فنی درج ولا عقب له وابوالقاسم احمد .یعنی ابوالقاسم محمد مشهور ومقلب به شهدا انق در شهر ری بوده و از او دو فرزند باقی مانده که یکی جعفر شعرانی ودیگر ابوالقاسم احمد پدر همین امامزاده هادی شهر ری است ،بنابراین ،معلوم گردید که پدر امامزاده هادی ،احمد در شهر ری بوده ،کما اینکه این مطلب را برخی از علمای انساب تأیید می کنند من جمله ا بن عنبه می نویسد :«محمد الرازی المقلب به شهد انق بن حمزه بن احمد بن عبیدالله مذکور نسل در قزوین وری دارد.»علامه نسابه سید جعفر اعرجی (م1322ق)می نویسد: «واما حمزهّ بن احمد بن عبیدالله بن محمد عبدالرحمن الشجری فله عقب من انبه السید ابی الحسن محمد الرازی المقلب «شهد انق »یقال له عقب بالری وقزوین.» 
ثانیاَ همچنان که اشاره شدعلمای انساب تداوم نسل احمد بن عبیدالله را در حمزه و اورا ساکن شهر ری دانسته اند و اضافه می کنند که فرزند او محمد الرازی در شهر ری بوده واز او احمد به وجود آمده است وکلاَ نسل او در ری و قزوین بوده اند.
ثالثاَ،علامه ی نسابه ی عبیدلی (م435ق)می نویسد:
«واما محمد بن حمزه بن احمد ، فبقیه ولده فی ابی القاسم احمد بن محمد وهم، علی المعروف به ابن زیتونه وهادی ، زید ،حمزه ، مانکدیم، ابوالحسن محمد است.
بنابراین ،با توجه به تصریح علمای انساب ، مبنی براینکه اعقاب احمد در شهر ری بوده اند ، لذا به ظن قوی امامزاده هادی شهر ری از نسل همین احمد بن حمزه است ونگارنده جزماَ به این مهم اعتراف وصحت این ادعا را قبلاَ ثابت نموده است »(قنبری،صص218-217)

 

ب)سابقه ی بنا وحدود ثغور آن : به گفته ی مردم  قبل از اینکه دراین محل اموات را به خاک بسپارند واین مکان واین مکان به قبرستان تبدیل شود ،کل زمینهای اطراف سبزی کاری بود .
پس از آنکه این محل قبرستان می شود ،حصاری دور تا دور آن کشیده می شود که آن را از خیابانها و محله های اطراف جدا می کند .این حصار به شکل کنونی نبوده و بعدها به وسیله ی شهرداری بازسازی شده است
با توجه به قبرستان بودناطراف بقعه ، این مکان دارای یک غسالخانه بوده ،که در جنوب بقعه قرار داشته وآداب میت رادر آن انجام می داده اند .این غسالخانه تا سال 1346ه ش برپا بود،اما پس از ایجاد بهشت زهرا غسالخانه ی امامزاده هادی تعطیل شد.از آن پس ،اموات را در بهشت زهرا غسل می دادند وسپس برای دفن به امامزاده هادی می آوردند .اما از سال1373ه ش ،به دستور شهرداری دیگر در این قبرستان کسی به خاک سپرده نمی شود . بنای بقعه از گذشته تاکنون هیچ تغییری نکرده ،اما بازسازی هایی درآن انجام شده است در گذشته ، دیوارهای بقعه آجری بوده ،که البته هنوز همان نمای آجری وجود دارد.اما روی آن گچ شده وسپس آن را رنگ سبز زده اند . براساس تاریخ روی سنگ قبر نخستین بازسازی بنا در سال 1286ه ق/1248ه ش بوده است .بنا بر نوشته های صفی نژاد ،در سال 1335ه ش نمای خارجی ساختمان ،فرسوده وبند کشی های بیشتر آجرهایش در حال ریزش وتزلزل بوده . در ورودی به گنبد خانه نیز چوبی بوده است . بالای سردر خارجی ورودی بنا ،لوحه ای کهنه وجود داشته است که روی حلبی سیاه رنگی نوشته شده بود :«حسب الامر فرمایش جناب جلالت مآب اجل اکرم محمد قاسم خان مقلب بعزالسلطان دام اقباله اتمام یافت سنه 1327»(صفی نژاد ،صص190- 191).این تاریخ باید قمری باشد ،زیرا اگر شمسی بود اطرافیان این مرمت را در یاد داشتند؛در حالی که کسی آن را به خاطر ندارد .قدمت بنا هم سنه ی قمری را تایید می کند (صفی نژاد،ص 193).
این لوحه اکنون در بنا موجود نیست .بنا بر گفته های راویان سنگ فرش ها ، نمای سنگی دیوارها درون بنا مربوط به سال 1369-1368 ه ش است،که به دستور اداره ی اوقاف انجام شده است .ازدیگر تغییرات داده شده ،عوض کردن در ورودی حرم است .این در ابتدا از جنس چوب بود،اما دری فلزی جایگزین آن می شود واز سال 1374-1373ه ش ،دری با مشبک ها ی شیشه ای به جای در فلزی دراین مکان نصب شده است .
ضریح قدیمی از جنس چوب ومشبک بوده است،که بدلیل فرسودگی ،آن را از بقعه خارج می کنند وضریح کنونی درسال1382ه ش از بقعه ی سه دختران بدین مکان منتقل می شود .
تاریخ روی سنگ قبر ،سال 1286ه ق را نشان می دهد ،که احتمالاَ این سنگ قبر از همان سال تا کنون روی مرقد قرار دارد .
گنبد قدیمی به همین اندازه کنونی وآجرنما بوده است ، وحدود چهل یا پنجاه سال پیش ،(حدود سالهای 1343-1333ه ش)گنبد کوچک طلایی روی گنبد آجری قرار گرفته است .
  آنچه از کتیبه ی موجود روی سنگ قبربر می آید،بنای موجود از آثار زمان شاه طهماسب صفوی است اما سال تاریخ ساخت بنا به صورت دقیق ذکر نشده است .تنها تاریخ نوشته شده روی سنگ قبر،سال 1286 ه ق است،که مربوط به سال بیست وسوم ناصرالدین شاه قاجار است .دراین زمان ،این بنا هم مانند بناهای دیگر مورد تعمیر ومرمت قرار گرفته است. در واقع تمام ساختمان مسجد وحرم مربوط به این زمان است؛مرقد تعمیر شده وبدنه های اطراف آن با کاشی های خشتی هفت رنگ تزئین گردیده است .در سال 1329ه ش نیز طاق ایوان توسط متولی آن تعمیر شده است (صفی نژاد،ص193).
پس از آن ،در سالهای 74-1373 ه ش ،نیز بازسازی شده است .در این زمان ،روی بنای قدیمی آجری را با اندود گچ پوشانده اند . در بعضی قسمتها ، که روکش گچی بنا خراب شده است ؛ این بنای آجری قدیمی دیده می شود .
محوطه ومعماری کنونی بقعه
زیارتگاه درشمال شرقی قبرستان ابن بابویه واقع شده است. گنبد آن کوچک وکم ارتفاع است .گنبد مسجد ماشاالله هم در کنار بقعه قرار دارد ،ارتفاع زیادی ندارد . سنگ ها ی سفید بنا وسکویی که ساختمان روی آن قرار گرفته ،بقعه را از قسمت های دیگر قبرستان واز مقبره های خانوادگی مجزا می کند .اما چون ساختمان بقعه وآستانه گلدسته ندارد، با دور شدن از زیارتگاه ، نما ی ظاهر آن از چشم پنهان می ماند .از سمت غرب و جنوب قبرستان ، نمای بقعه دیده نمی شود .اما از شمال آن قسمتی از ساختمان بنا وگنبد آن از لابه لای درختان تنومند قبرستان نمایان اند .این بنا ازیک ایوان ورودی ،گنبد خانه اصلی ویک مسجد تشکیل شده وجداره های بیرونی این فضاها را نیز غرفه های متعددی در بر گرفته اند .
در حال حاضر،دهانه ی ورودی ایوان با جدارهای شیشه ا ی پوشانده شده است،تا فضای ایوان جزء فضای داخلی بقعه به شمار آید . یکی از غرفه ها نیز متصل به فضای گنبد خانه است . گنبد خانه از ضلع غربی به مسجد راه دارد .مسجد ماشالله علاوه برورودی از بقعه از اضلاع شمالی وغربی خود نیز دارای ورودی های دیگر است.دواتاق وغرفه ی کوچک نیز متصل به این مسجد است .سنگ مرمر،گچ،آجر ،شیشه،فولاد وموزاییک از جمله مصالح به کار رفته دراین بنا هستند.
قبرستان ابن بابویه در مجمع شش ورودی ،دو ورودی درضلع غربی قبرستان وسه ورودی درضلع شرقی ،دارد.یک در نیز درشمال قبرستان قرارداردکه بیشتر اوقات بسته است .
شمالی ترین در ضلع شرقی،آستانه ی زیارتگاه است .از ویژگی های این آستانه تزئین آن با کاشی معرق است .پس از عبور از آستانه ی ورودی ،فضایی با وسعت تقریبی صد وهشتاد متر مربع در برابر زائر قرارمی گیرد ،که بادرختانی دردو ردیف و در کنار هم از قسمتهای دیگر قبرستان متمایز می شود و زائر را به سمت بقعه راهنمایی می کند.
کف این قسمت با سنگ های خاکستری رنگ فرش شده است .حوض کوچکی با ابعاد تقریبی دو متر در یک متر ونیم وارتفاع بیست وپنج سانتی متر در صحن قرار دارد که داخل آن حوض کوچکتری به ابعاد یک متر ونیم دریک متر وارتفاعی بلندتر از ارتفاع حوض بیرونی ایجاد شده است . این حوض در وسط فضای توصیف شده قرارندارد ،بلکه به ضلع جنوبی نزدیک تر است ،که به جزآن صحن اجزای دیگری ماند باغچه ،آبخوری وغیره ندارد.
بنا ساختمانی ده ضلعی و متقارن است.تمام نماهای بیرونی بنا با مرمر سفید سنگ کاری شده که ارتفاع سنگ ارازه ی آن حدود نیم متر و به صورت تیشه ای است. ضلع شرقی ،نمای اصلی است که ایوان ورودی به بقعه نیز در آن قرار دارد.
کتیبه ای از سنگ مرمر ، بالی نیم طاق ایوان ورودی دیده می شود  که به خط نستعلیق روی آن نوشته شده است:«بسم الله الرحمن الرحیم امامزاده هادی ابن سراوین ابن موسی بن جعفر (ع)»
در دو طرف ایوان ،ورودی های دو اتاقک در دو طاق نما قرار دارد ، که این دو فضا به عنوان انبار مورد استفاده قرار می گیرد ودر هر کدام ازاین دو اتاقک ،فلزی وبه عرض حدود یک متر است .طاق نمای سمت راست به صورت نیم دایره وسمت چپ نوک تیز است .سطح حیاط با سه پله ی این نما به فضای داخلی راه می یابد .در هر کدام از اظلاع شمالی وجنوبی ، سه طاق نما قرار دارند 
در نمای شمالی پنج طاق غرفه ها به صورت نمای کامل ویک طاق درپخ دیده می شوند .
سه طاق میانی از پنج طاق مذکور هم اندازه وبزرگتر از دو طاق دیگرند .طاق وسطی آن مربوط به مقبره ی چه شهید :بخارایی ، صفار هرندی ،نیک نزاد وامانی است . نمای این طاق با بقیه متفاوت است ؛ لچکی های طاق، کاشی کاری و سنگ کاری آن به رنگ حنایی اند .سقف این طاق نما با آجرهای لعابدار آبی رنگ زینت داده شده و بالای طاق با خط ثلث روی کاشی های لاجوردی نوشته شده است : 
«ولاتحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتاُ بل احیاء عندریهم یرزقون »
در مقابل طاق نما وروی سکو قبر این چهار شهید قرار دارد .
طاق نمای سمت چپ مربوط به آرامگاه مجید گرامی است ، طاق سمت راست مربط با مسجد ماشاءالله و ضلع رو به قبله ی مسجد است که بر سر در آن با خط نسخ روی سنگ مرمر زرد رنگی نوشته شده است :
«بسم اله الرحمن الرحیم مسجد ماشاء الله ان رحمت الله قریب من المحسنین » 
این در بسته است و از داخل حرم  وارد مسجد می شوند . دو طاق دو طرف سه طاق یاد شده کوچک تر ودارای دری فلزی به اندازه ی حدود یک متر اندکه با اندود رنگ سبز پوشانده اند.
این پنچ طاق دارای سقفی به شکل طاق آهنگ اند . طاق نیم هشتی پخ نیز دارای پوششی کاسه ای است . در میانه ی نمای غربی که نمایی متقارن است ،طاق و در غربی مسجد دیده می شوند . در دو طرف این در ،دو طاق نما ودو غرفه در پخ وجود دارند که شرح غرفه ی پخ در نمای ضلع شمالی ذکر شد . در نمای جنوبی نیز نمای چهار ، چهار طاق غرفه ها دیده می شوندکه در دو تای سمت راست دارای عمق ، ارتفاع وعرض هم انداز است .(عرض هر کدام از طاق ها حدود دو متر ونیم است ) طاق سوم از سمت راست ، هم عرض دو طاق اولی، اما دارای عمق کمتری است .غرفه ی سمت چپ نیز به عرض حدود یک دری فلزی وسبز رنگ دارد . طاق نماهای قسمت جنوبی ، درهایی فلزی با شیشه های ساده دارد ، که مربوط به مقبره های شخصی است .
ایوان، فضایی به ابعادچار متر و شصت سانتی متر در چهار متر و نود سانتی متر است که از کف تا ارتفاع یک متر و بیست سانتی متر ازاره ی سنگی دارد وبقیه ی آن گچی است . سقف ایوان ، تخت ومسطح است وجدید ساخته شده است . ورودی حرم در ضلع غربی ایوان قرار دارد ودر سمت چپ آن زیارت نامه ی امامزاده به صورت تابلویی موجود است که به اندازه ی دو پله از ایوان بلند تر است .
 
 

در فضای زیر طاق نمای ورودی ، قبر یکی از خادمان حرم (سید حسین ابوالقا سم) قرار دارد . بعد از طاق نما ، ضریح در فاصله ی یک متر وسی سانتی متری قرار گرفته است .حرم فضایی است مربع شکل با مساحت بیست وشش ونیم متر مربع .گنبدخانه تا ارتفاع حدود یک متر وبیست سانتی متر ازاره ای از سنگ مرمر سفید دارد ، که ده سانتی متر بالا وپانزده سانتی متر پایین آن از سنگ قهوهای رنگ وبقیه ازاره مرمر سفید است وادامه ی این فضا از گچ است ، که روی آن بارنگ سبز پوشانده شده است .کف بقعه نیز از مرمر سفید است و سنگ قبرهای متعدددی در آن دیده می شود . گوشواره های گنبد خانه اسکنج سازی شده ، ودر فضای بین گوشواره ها نیز چهار طاق نما وجود دارند که عمق آن حدود دهه سانتی متر است.
طاق راهرو متصل به ایوان ،مسجد وغرفه به صورت تخت است .در طاق نمای غربی حرم ، ورودی به مسجد ماشالله قرار دارد.طاق نمای جنوبی به غرفه ای با شکل نامنظم منتهی می شود ، که چند قبر شخصی در آن دیده می شود .در داخل این غرفه تابلوهای وقفی شامل زیارتنامه ی اهل قبور ، زیارت نامه ی امامزاده هادی ،زیارت «وارث»، زیارت حضرت علی اکبر (ع) وسایر شهدای دشت کربلا ، زیارت نامه ی «عاشورا»ی معروفه وتابلو- فرش زیارت نامه ی عاشورا به خط حبیب الله فضائلی ،که قدمت آن بیست وپنچ سال است ،قرار دارند .مساحت غرفه تفریباُ پانزده متر مربع است که کف آن برخلاف قسمتهای دیگر حرم موزاییک شده است .در جنوب این غرفه ، دری فلزی با پنجره های شیشه ای هست که بخشی از نور حرم را تامین می کند . سقف این قسمت تخت وجدید است  که قسمتی از سقف آن بر اثر مرور زمان خراب ودیوار کاهگلی آن نمایان شده است .این پوشش کاهگلی بیانگر قدمت زیاد بناست .
در طاق نمای شمالی حرم ، طاق نمای کوچکی به ارتفاع  دو متر و پهنای یک متر وده سانتی متر وعمق شصت سانتی متر ایجاد شده که ازآن برای قرار دادن کتاب های دعا ،قران ومهر استفاده شده می شود و بالای آن پنجره ای است .در جنوب حرم ، تابلویی وقفی که زیارت نامه ی حضرت عباس علیه السلام روی آن به خط نسخ نوشته شده ، وجود دارد . تاریخ وقف این تابلو 1400ه ق است ؛ ودر انتهای آن نوشته شده است:  
«ای ماه بنی هاشم خورشید لقا عباس /  ای نور دل حیدر شمع شهدا عباس 
با محنت ودرد وغم ما رو به تو آوردیم /  دست من محزون گیر از بهر خدا عباس »
ضریح بسیار ساده، از جنس آلومینیوم ومشبک وبه ابعاد دومتر در دو متر و هشتاد و دو سانتی متر و ارتفاع یک متر ونیم است . پایه ی آن از سنگ مرمر سفید است وحدود سی و پنج سانتی متر بلندی دارد . قسمت بالای ضریح باتیر های چوبی و پاچه ی سبز رنگی که روی تیرها پوشیده شده، به شکل هرم در آمده است .
روی پاچه و اطراف آن اسامی مبارک چهارده معصوم (ع) بار نگ های سبز ،قرمز ونارنجی دوخته شده ودر قسمت شرقی وغربی آن امده است :«مرقد مطهر امامزاده هادی بن سراوین بن موسی بن جعفر (ع) واقف مرحوم غلامحسین شعر»
داخل ضریح ، چهار مهتابی و چهار چراغ سبز رنگ در گوشه ها نصب شده وکف آن نیز از سنگ است .حدود دو سال از نصب ضریح در این محل می گذرد ودر حدود سال 1382ه ش از بقعه سه دختران به این مکان منتقل شده است .ابعاد مرقد دو متر و پانزده سانتی متر ،و ارتفاع آن هشتاد وپنج سانتی متر است . در این مکان دو تن دفن شده اند که یک مرقد دارند. روی مرقد با پارچه پوشانده شده ودیده نمی شود اما ،بنا بر گفته های مصطفوی، اطراف مرقد با خشت های کاشی زمینه زرد مزین گل وبته های ظریف عهد قاجاریه تزیین شده است . سطح فوقانی مرقد ، کاشی معرق قدیمی است که به خط ثلث سفید رنگ برزمینه ی لاجوردی این عبارت آمده است : 
«قدامرباحداث هذه العماره الرفیعه السلطان ابن السلطان الموید من عندالله ساحهّ الخیر والاحسان ابوالمظفر شاه طهماسب بهادر خان خلد الله تعالی ملکه »  
کتیبه ی دیگری هم به خط نستعلیق ریز در بالی ضلع شرقی مرقد (طرف پایین پا ) روی خشت های کوچک دیده می شود که حاوی این عبارت است :
«این مرقد شریف حضرت امامزاده هادی ابن سراوین ابن حضرت امام موسی کاظم علیه السلام با یک خواهرش حضرت زینب خواتون [خاتون]در اینجا مدفون و شهید می باشند و قاتل ایشان منصور دمشقی 1286» 
روی سنگ قبر با پارچه ای سبز رنگ پوشانده شده است .
براساس گفته ی خادم ، در قدیم در جلوی ایوان پلکانی وجود داشته ، که به زیر زمین منتهی می شده و قبر دو متولی مدفون در ایوان آنجا بوده است . احتمالاَ این زیر زمین از طریق سرداب هایی به قبر امامزاده هادی (ع) و زینب خاتون علیه السلام راه داشته ،  ولی اکنون مسدود شده است و امکان رفتن به زیر زمین وجود ندارد.
گنبد اصلی از داخل گچی است که اندود رنگ سبز روشن دارد .در وسط گنبد ، روزنی دیده می شودکه روی آن با محفظه ای هشت ضلعی وفلزی پوشیده شده است واز بیرون به صورت قیر گونی است که گنبد فلزی طلایی کوچک دیگری با ساقه ی هشت ضلعی فلزی روی آن قرار گرفته است . در جدارهای ساقه ی مذکور شیشه های سبز رنگ دیده می شود .
 
مشاهیر دینی در جوار امامزاده
در شمال و شمال شرقی گورستان ابن بابویه، دو تن از نوادگان امام موسی بن‌جعفر (ع) به خاک سپرده شده‌اند. در قدیم بنای این بقعه آجری بود و بعد از بازسازی به شکل کنونی در آمده است، بقعه در مساحتی حدود ۱۵۰۰۰ متر مربع قرار دارد، به عهد صفویه و قرن دهم هجری قمری بازمی‌گردد. مقبره درونی حرم امام‌زاده، با کاشی معرق تزیین شده است.
شهر ری به عنوان یکی از شهرستان‌های استان تهران، با وسعت ۲۷ کیلومترمربع، جمعیتی نزدیک به یک میلیون نفر را در خویش جای داده است. محدوده شهر از شمال به بزرگراه آزادگان، از جنوب به کهریزک، از شرق به محله ۱۳ آبان و از غرب به دولت‌آباد منتهی می‌شود.

شهرت اصلی شهر ری بیشتر به خاطر وجود بارگاه ملکوتی حضرت عبدالعظیم علیه‌السلام بوده است؛ به طوری که تا سال‌ها پیش از آن، «شاه عبدالعظیم» خوانده می‌شد. ضمن اینکه این شهر از قدیمی‌ترین مناطق کشور نیز به شمار می‌رود و آثار باستانی فراوانی را در خویش جای داده است.

در واقع شهر ری را می‌توان مادر تهران دانست. با گسترش تهران و انتخاب آن به عنوان پایتخت، از توجه به ری کاسته شد و به ویژه در سال‌های پایانی حکومت پهلوی، این منطقه نیز همچون سایر مناطق جنوبی تهران به فراموشی سپرده شد و اقدام چندانی برای محرومیت‌زدایی از آن به عمل نیامد.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، تغییرات و تحولات بسیاری در بافت شهری و معماری منطقه به وجود آمد؛ به طوری که چهره شهر کاملا دگرگون شد و مراکز متعدد فرهنگی، تفریحی و اجتماعی در آن تأسیس شد و نقاط مختلف شهر به وسیله خیابان‌های عریض، بزرگراه و پل‌های روگذر و زیرگذر، به هم متّصل شد.

نزدیک بودن شهر ری به حرم مطهر حضرت امام خمینی (ره) و فرودگاه بین‌المللی امام، و قرار داشتن پالایشگاه تهران در محدوده آن، بر اهمیت جغرافیایی، اقتصادی و اجتماعی این شهر افزوده است.

سالانه تعداد فراوانی جهانگرد از کشورهای مختلف جهان، به قصد زیارت و بازدید به شهر ری مسافرت می‌کنند. گفتنی است که اجرای طرح توسعه آستان مقدس حضرت عبدالعظیم علیه‌السلام در خلال سال‌های ۱۳۷۰ تا ۱۳۸۰ هجری شمسی، و تحقق برنامه‌ها و پروژه‌های بزرگ ملی و مذهبی در محدوده حرم مطهر، نقش و تأثیر بسزایی در روی دادن سایر تغییرات و تحولات شهر ری داشته است.

وجود بقاع امامزادگان متعدد در شهر ری، باعث حضور روزانه تعداد کثیری از زائران در این شهر شده است.

بقعه متبرکه امامزاده هادی (ع)
امامزاده هادی (ع) در مسیر جاده قدیم شهر ری، بین خیابان فداییان اسلام و ابن‌بابویه در محوطه‌ای وسیع و پردرخت -که محوطه گورستان است- واقع شده و محیط آن اخیرا توسط شهرداری، فضاسازی و دیوارکشی شده است.

پیدا کردن این بقعه آسان بود. از چند مسیر که عبور می‌کردیم، فلش سبز رنگی که سمت خیابان ابن‌بابویه را نشان می‌داد، در پیدا کردن مسیر کمک‌مان می‌کرد. سردر ورودی، مزین بود به نام امامزاده هادی و خواهر معظمه‌شان بی‌بی زینب خاتون.

به محض ورود، سلام دادم. هنگام بالا رفتن از پله‌ها متوجه شدم از سمت چپ حیاط، فلش زده شده به سمت محل قبر شیخ رجبعلی خیاط.

دورادور شنیده بودم که مقبره مشاهیر متعددی در قبرستان ابن‌بابویه است. تصمیم می‌گیرم بعد از زیارت به آن قسمت هم سر بزنم.

وارد می‌شوم و زیارتنامه می‌خوانم. تازه متوجه می‌شوم این امامزاده بزرگوار به همراه خواهر خود در این مکان مقدس مدفون است. تلاش کردم شجره‌نامه و اطلاعاتی درباره خواهر ایشان به دست بیاورم اما متاسفانه موفق به این کار نشدم. سلام دادم و بعد از خروج، به سوی بخش قبرستان عمومی رفتم.

ابن‌بابویه
ابن‌بابویه نخستین قبرستان در شهر ری و دومین گورستان در تهران است. بسیاری از مشاهیر ایران در این قبرستان مدفون هستند. نام این گورستان برگرفته از نام محمد بن بابویه، یکی از فقها و دانشمندان شیعه است که آرامگاه او در آنجا واقع شده است.

بسیاری از بزرگان و علما و مجتهدین در این آرامگاه مدفون شده‌اند که از جمله آنها می‌توان میرزا جلوه، حکیم و شاعر، میرزا طاهر تنکابنی، شیخ رجبعلی نکوگویان (خیاط) و مرحوم جهان پهلوان تختی را نام برد.

بقعه امامزاده هادی و خواهر مکرمه‌شان
در شمال و شمال شرقی این گورستان، دو تن از نوادگان امام موسی بن‌جعفر (ع) به خاک سپرده شده‌اند. در قدیم بنای این بقعه آجری بود و بعد از بازسازی به شکل کنونی در آمده است، بقعه در مساحتی حدود ۱۵۰۰۰ متر مربع قرار دارد، به عهد صفویه و قرن دهم هجری قمری بازمی‌گردد. مقبره درونی حرم امام‌زاده، با کاشی معرق تزیین شده است.

این بقعه احتمالا به فرمان شاه تهماسب صفوی در سال ۹۳۰ تا ۹۵۰ ه.ق ساخته شده است. این بقعه به علت وجود مسجدی به نام ماشاءالله که در مجاورت آن قرار دارد، به مسجد ماشاءالله هم معروف است و در صحن آن چند تن از هنرمندان تهران مدفون هستند.

نسب شریف امامزاده هادی (ع)، طبق کتیبه مرقد، به امام موسی کاظم (ع) می‌رسد.

این مرقد دارای یک سنگ قبر مرتفع بوده که در قدیم فاقد ضریح بود اما اکنون ضریحی زیبابر روی قبر قرار گرفته است. اطراف مرقد با خشت‌های کاشی زمینه زرد، و گل‌های بته‌جقه ظریف عهد قاجاریه مزین شده و سطح فوقانی مرقد، پوشیده از کاشی‌های معرق قدیمی است که بر روی آن بر زمینه لاجوردی، به خط ثلث عبارتی مبنی بر احداث بنا توسط ابوالمظفر شاه طهماسب بهادر خان آمده است. کتیبه دیگری هم به خط نستعلیق در بالای ضلع شرقی مرقوم است که حاوی این عبارات است:

«این مرقد شریف حضرت امامزاده هادی ابن سراوین ابن حضرت امام موسی کاظم (ع) با یک خواهرش حضرت زینب خاتون در اینجا مدفون و شهید می‌باشند و قاتل ایشان منصور دمشقی. 1286.»

با مطالعه این دو کتیبه، معلوم می‌شود بنای موجود امامزاده از آثار زمان شاه طهماسب صفوی (930 تا 984 هجری) است و در سال 1286 در زمان ناصرالدین شاه، این مرقد تعمیر شده و مسجد یاد شده نیز در همان سال متصل به بقعه گردیده و بنای کوچک قدیمی توسعه داده شده است. بقعه مزبور در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.

شیخ صدوق
بقعه مبارکه ابوجعفر محمد معروف و ملقب به شیخ صدوق، ابن‌بابویه و ثقة المحدثین نیز در گورستان قدیمی ابن‌بابویه و بر فراز سکویی هشت‌ضلعی واقع گردیده است.

ابوجعفر محمد بن حسین بن موسی بن بابویه قمی از علمای معروف شیعه، در سال 311 قمری در شهر قم به دنیا آمد و پس از عمری پربرکت در سال 381 قمری پس از هفتاد سال زندگی با سعادت از دنیا رفت و در نزدیکی حرم حضرت عبد العظیم (ع) مدفون شد. قبر مرحوم شیخ صدوق در اثر حملات و ویرانی‌های چنگیز مغول و خوارزمشاهیان و تیموریان و نیز برخی عوامل طبیعی همچون سیل، چندین مرتبه ویران شده و سال‌ها زیر توده‌ای از خاک پنهان بوده تا اینکه در عصر ناصرالدین شاه، سرداب محل دفن وی کشف شده و جسد شریف ایشان، تازه و معطر و سالم، دیده شده است. آثار و خدمات این بزرگوار در ترویج دین مبین اسلام و نشر اخبار اهل بیت (علیهم السلام) و تالیفات فراوان ایشان بسیار چشمگیر بوده است. یکی از کتب معروف ایشان، «من لا یحضر الفقیه» است که از کتب اربعه شیعه به شمار می‌رود.

رجبعلی نکوگویان (ملقب به رجبعلی خیاط)
رجبعلی نکوگویان مشهور به شیخ رجبعلی خیاط در سال  1262   هجری شمسی در تهران متولد شد. پدرش مشهدی باقر، پیشه‌ور بود. رجبعلی نکوگویان در روز دهم شهریور   1340   هجری شمسی و در سن ۷۹ سالگی درگذشت. او را از عارفان و اهل باطن دانسته‌اند که توانایی شناسایی باطن افراد (در اصطلاح شیعی: چشم برزخی) را داشته است.

رجب‌علی نکوگویان هست فرزند، شامل پنج پسر و چهار دختر داشت که یکی از دخترانش در کودکی از دنیا رفت. شیخ رجبعلی خیاط، عامل پیشرفت خود در معنویات را، اخلاص عمل توصیف می‌کرد. رجبعلی نکوگویان در عالم سیاست نبود، اما با سیاستمداران حاکم دوران پهلوی به شدت مخالف بود.
 
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ


روزی روزگاری اهالی دهكده تصمیم گرفتند تا برای نزول باران دعا كنند ، در روز موعود همه مردم برای مراسم دعا در محلی جمع شدند و تنها یك پسر بچه با خودش چتر آورده بود و این یعنی ایمان
بار خدایا چنین ایمانی بمن عطا فرما و من ایمانم را به تو می سپارم

آخرین مطالب
لیست آخرین مطالب
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :


امکانات وب

فال امروز
 پخش قرآن صوتی و تصویری