تبلیغات
قبله تهران (راه عاشقی)

قبله تهران (راه عاشقی)
ری قبله تهران است (مقام معظم رهبری)


آیه قرآن

هرکس حضرت عبدالظیم را در شهرری زیارت کند گویا امام حسین علیه السلام را در کربلا زیارت کرده است

عاشورا، محور سلوک

 

خداوند بلا را برای اولیای خود اسرع طریق برای قرب وبهترین نردبان  برای سیروسلوک
 
قرار داده است

وهمین ابتلاست که قلب سالک را آماده ی محبت حضرت محبوب می نمایدودر این محبت است که سالک قربانی یار می شود واین نمی شود مگر درمقام وفای بالله وآن  مقام این باشد که عهد ببندد که وارد میدان بلا شودوآنان که به این مقام رسیده اند واین عهد رابسته اند به مقام شکر در بلا هم می رسند (اللهم لک الحمد حمد الشاکرین لک علی مصابهم (

ودر این میان بلای عاشورا عظیم ترین ابتلاست 

و چه زیباست سلوک همراه با ابتلای  عاشورایی حسین  علیه السلام

وچه زیباتر اینکه حسین مارا  در بلای خویش شریک نماید

که آنچه در شب عاشورا ودر آخرین مرحله امتحان ،برای ورود به عاشورا اتفاق افتاد این بود که سیدالشهدا علیه السلام عنایت فرموده اصحاب را در این بلای عظیم شریک نمودند ، تا امتحان پس دادند واستقامت کردند وماندند آنان ابتلای عظیم حسین را در ظرف وجودی خودشان شهود نمودند وهمین بود که آنان را بی تاب کرده بود وباهمه وجود تلاش می کردند تا برای ولی خدا خویش را فدا کنند تا فنا شوند

در ذیل گفتاری در خصوص موضوع فوق از داشمندوخطیب گرانقدر  حجت الاسلام والمسلمین سید محمد مهدی میرباقری (حفظه الله) گردآوری شده است .

 

عاشورا، محور سلوک 

 

دو راه برای قرب به خدای متعال وجود دارد، یک راه که راه مرسوم می باشد، این است که انسان به اندازه همّتی که دارد نتیجه می گیرد، در این بین اگر کفران کرد ، از هدایت هایی که شامل حالش شده، محروم می شود؛ لذا بعد از وارد شدن به میدان مجاهدة باطنی، میزان شکر و کفر انسان، در امر هدایتش تأثیر دارد، ولی بعد از همة این زحمات، یکی از مهم ترین چیزهایی که در موفقیت انسان تأثیرگذار است، ابتلائات الهی است که، متناسب با موقعیت عبد، برای رشد معنوی او فراهم می گردد؛ یعنی برای رشد انسان همة ریاضت ها مفیدند، ولی هیچ کدام به اندازة ابتلائات الهی، مؤثر نیستند. به عبارت دیگر ابتلائات الهی بهترین نردبان سیر و سلوک است

بین ابتلائات و ریاضت ها تفاوت هایی وجود دارد؛ از جمله بعضی از آفت هایی که ریاضت ها را تهدید می کنند، مثل عجب و خروج از حدّ تقصیر در بندگی و تکبر بر بندگان خدا، در ابتلائات الهی نیستند؛ البته باید انسان در مجاهده های باطنی تلاش داشته، مواظب مفاسد آن باشد و خود را در آخر کار گنهکار دانسته، واقعاً تقصیر خود را در بندگی ببیند؛ لذا خوب است برای در امان ماندن از عجب، عبادات و مراقبه های اولیای خدا و اصحاب ائمه(ع) را با عبادات خود مقایسه کند ـ حالا عبادات معصومین(ع) به جای خود ـ با این مقایسه ها و محاسبه ها بدهکاری انسان معلوم شده، تلاش های او در مقابل عنایت ها و نعمت های الهی خیلی ناچیز جلوه می کند. مخصوصاً اگر توجه پیدا کند که، این تلاش ها با توفیق خدای متعال بوده و بدون دستگیری خداوند، انسان موفق به هیچ کار خیری نمی شود:

ما أصابک من حسنةٍ فمن الله.

1- آثار و فواید ابتلائات الهی

به هر حال آفت هایی در ریاضت ها بر خلاف ابتلائات الهی وجود دارد زیرا با بیماری، فقر و یا در جایی که لازم باشد آبرو دادن، انسان دچار عجب و تکبر نمی شود؛ بلکه بالعکس حالت انکسار و شکستگی در درگاه الهی که از ارزشمندترین سرمایه های انسان است ـ به وجود می آید، حتی یکی از برکات پیری، همین انکسار است، زیرا همة قوا معکوس می شوند:

و من نعمـّره ننکّسه فی الخلق أفلا یعقلون.2

نشاط، حافظه، سلامت جسم و ... کاهش می یابد و مقدمات انکسار درست می شود. یکی از بزرگان می فرمودند: «خدمت آقای فلسفی (واعظ معروف) بودیم، ایشان فرمودند: خداوند همه چیز را در پیری می گیرد، الاّ سرفه، به آقای فلسفی گفتم: ولی به انسان در پیری حالت انکسار می دهد، ایشان خیلی این حرف را پسندیدند». پیری غرورهای جوانی انسان را که، احساس می کرد، همه عالم را می تواند، فتح کند، از انسان می گیرد و حالت بدهکاری به وجود می آورد، این برای رفتن سرمایة خوبی است.

ابتلائات الهی متناسب با گرفتاری مؤمن است. یعنی کسی که باید بیمار شود خدای متعال بیمار و کسی که باید فقیر شود، فقیرش می کند.

انسان گاهی اوقات در محاسبه های خلوت خویش فکر می کند همة استانداردها را داراست؛ مثلاً عجب ندارد، تعلق به دنیا در او نیست و ... یا اگر می فهمد، نمی تواند درمان بلای الهی هم عیوب را نشان داده، هم آنها را رفع می کند. خدا رحمت کند استاد ما را می فرمودند: «دوستی داشتیم، قبول می کرد محبت دنیا دارد و این چیز بدی است، اما می گفت: نمی توانم از دنیا دست بکشم! اما بعد از مرگ جوانش، همة علاقه هایش از بین رفت لذا می گفت: از دنیا سیر شدم».

امام سجّاد(ع) می فرمایند: «خدایا، نمی دانم باید تو را در مقابل سلامتی بیشتر شکر کنم یا در مقابل بیماری». چون مؤمن در سلامتی توفیق عبادت دارد و از آن بهره مند می شود، ولی در بیماری خداوند عبادت هایی برایش می نویسد که اصلاً فکرش را نکرده بود.

نکتة دیگر اینکه خدای متعال با این بلاها نه تنها خطاها را تدارک می کند بلکه؛ آنها را تبدیل به حسنات می کند.

2- انواع بلاها متناسب با ظرفیت های مختلف

بلاها گاهی کفاره اند، که معمولاً در افراد معمولی این طور است. در روایات دارد که، پای یکی از اصحاب، در هنگام ورود پیامبر(ص)، به چهارچوب در برخورد و به زمین افتاد، حضرت آیة « ما أصابکم من مصیبةٍ فبما کسبت أیدیکم» را تلاوت کردند، طرف سؤال کرد: مگر چکار کرده بودم؟! حضرت فرمودند: چرا بسم الله نگفتی و با حالت غفلت از خدا وارد شدی؟

در خواصّ اولیای خدا، بلاها فقط ترفیع درجه است، مثل بلایی که برای سیّدالشّهدا(ع) پیش آمد. البته این بلاها برای مؤمن رحمت و ابزار سیر و سلوک است، ولی برای کافر تماماً عقوبت است.

ظرفیت بلاها نیز متفاوت است، بعضی فقط صاحب بلا را نجات می دهد و بعضی، برای صاحب بلا ضیافت است و عامل نجات برای دیگران، بعضی نیز ظرفیت تهذیب تاریخی دارند. در کتاب شریف کافی نقل شده: «گاهی صبر مؤمن عامل نجات یک قوم می شود، مثل تحمّل یوسف(ع) در مقابل آن بلای بزرگ که، نتیجه آن، نجات یک قوم از گرسنگی و مرگ و بت پرستی شد».3 زمانی که حضرت در چاه بود جبرئیل آمد و گفت: اینجا چه می کنی؟! فرمود: برادران مرا انداخته اند. جبرئیل گفت: می خواهی نجاتت دهم؟ یوسف فرمود: تا خدا چه بخواهد. بعد هم می توانست به مردم بگوید: من برده نیستم، پیغمبر زاده ام، مضاف بر اینکه، جای یعقوب را می دانست و می توانست برود، ولی تحمل کرد.

همین طور صبر مبلغان دین در بلاها، در ترک معصیت و در انجام طاعات، هم عامل رشد خودشان و هم عامل نجات یک ملت است، یعنی انسان با صبر، مجرای عنایت حضرت حق می شود.

مهم ترین وسیله سلوک، بلای اولیای خدا، مخصوصاً اعظم بلاها و ابتلائات؛ یعنی ماجرای سیّدالشّهدا(ع) است، که در حقیقت ابتلای رسول الله(ص) می باشد. این ابتلا، اعظم وسایل سلوک به سمت خدای متعال و محور تهذیب همة جوامع و همة تاریخ است، حتی انبیای اولوالعزم از این ابتلا بهره مند شده، رشد کردند. سیر و سلوک با بلای اولیای الهی سریع الوصول تر و دارای منازل، مراحل و شرایط دیگری است.

در روایتی ذیل آیه « و فدیناه بذبحٍ عظیمٍ»4 آمده است؛ ابراهیم(ع) پس از آنکه فرزند خود اسماعیل را برای قربانی برد و آن امتحان عظیم الهی را با موفقیت از سر گذرانید، و خدای متعال فرمود: « قد صدّقت الرؤیا»5 عرضه داشت: من دوست داشتم فرزندم را در راه تو قربانی کنم تا به ثواب اعظم مصائب برسم، گویا سؤال حضرت این است که، کجای کار را کم گذاشته ام که این توفیق از من سلب شد؟ خدای متعال فرمود: ابراهیم! خودت را بیشتر دوست داری یا پیامبر آخرالزمان را؟ حضرت فرمود: پیامبر آخرالزمان را. فرمود: فرزند پیامبر آخرالزمان را، یعنی سیّدالشّهدا(ع). بعد خدای متعال روضة سیّدالشّهدا(ع) را این طور خواند که، ابراهیم کدامیک از این دو سنگین تر است اینکه، به امر ما فرزندت را در منی قربانی کنی یا اینکه، فرزند پیامبر آخرالزمان را، انسان هایی که مدّعی هستند امت آن پیامبرند، بین دو نهر آب مثل گوسفند سر ببرند؟!!6 گویا می فرمایند: شما ظرف اعظم مصائب نبوده، تحمل آن را ندارید، اعظم مصائب از آن اعظم انسان ها، یعنی رسول خاتم(ص) است، آن هم نه قربانی کردن اسماعیل به صورت محترمانه، بلکه اعظم مصائب، مصیبت سیّدالشّهدا(ع) است، به دست امتی که هر چه دارند، به برکت رسول خاتم(ص) است، آن هم تحت عنوان تبعیت از او و فرمان خدا، فرزندش را محکوم به ارتداد کرده، مثل یک گوسفند با افتخار سر از بدنش جدا می کنند. بعد گویا می فرمایند: ابراهیم، اگر می خواهی به ثواب اعظم مصائب دست یابی، باید مصیبت سیّدالشّهدا(ع) را درک کنی.

با توجه به این دو محبتی که ابراهیم(ع) نسبت به رسول اکرم(ص) و سیّدالشّهدا(ع) داشتند، زمینة درک مصیبت سیّدالشّهدا(ع) فراهم شد، به خصوص که آدم مبتلا، زودتر و بهتر ابتلا و مصیبت دیگران را می فهمد، لذا شاید امتحان قربانی کردن اسماعیل، مقدمه درک مصیبت سیّدالشّهدا(ع) بود.

3- بلای امام حسین(ع) محور تهذیب تاریخ

واقعاً عاشورا هنوز برای ما در پردة ابهام است. در زیارت ناحیه مقدسه، حضرت امام زمان(ع) می فرماید:

اگر زمانه مرا به تأخیر انداخت و مقدّرات از یاری ات بازم داشت و نتوانستم در رکاب تو با دشمنانت بجنگم، ولی از صبح تا شب برایت گریه می کنم و به جای اشک خون می گریم7.

یا در زیارت عاشورا می خوانیم:

ای اباعبدالله، حقیقتاً این اندوه و مصیبت از ناحیة تو بر ما و بر همة اهل اسلام و آسمان ها بر همة اهل آسمان ها سنگین و بزرگ است.

حتّی، در بارگاه قدس که جای ملال نیست

سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است.

ماجرای سیّدالشّهدا(ع) جزو اسرار عالم است که چطور در دورة غربت اسلام و در شرایطی که جبهة مقابل، احساس پیروزی مطلق می کرد و در کنار سر سیّدالشّهدا(ع)

لعبت هاشم بالملک فلا

خبرٌ جاء و لاوحیٌ نزل8

می گفت، این وتر موتور تنها شده، کار را تمام کرد و یک تاریخ را نجات داد، به سخن دیگر، جبهه باطل با یک نقشة عظیم آمده بود تا به اسلام تیر خلاص بزند ولی نبیّ اکرم برای چنین روزی، سیّدالشّهدا(ع) را تربیت کردند یعنی؛ در مقابل اعظم مکائد شیطان، اعظم عبادات اتفاق افتاد، به طوری که، از خود ابلیس گرفته، که طبق بعضی از نقل ها در وسط صحنه، میدان داری می کرد تا تمام جنودش در کربلا حضور داشتند.9

ابلیس یکی از دعاهای مستجابش را برای کربلا گذاشته بود، وقتی که حضرت در گودی قتلگاه بودند و تشنگی بر حضرت فشار می آورد، به خدا گفت: دعای مستجاب من این است که خورشید را بر حسین، بتابانی. طوری تابید که نگفتنی است، عطش مخصوص حضرت که معصومین(ع) روی آن حسّاس بوده اند و خدای متعال روضه اش را برای حضرت آدم(ع) خوانده است نتیجة این گرماست، در همان حال، جبرئیل اجازه گرفت و حائل شد، حضرت فرمودند: «کیست که بین من و حبیبم، حائل شده، برو کنار»! لذا شیطان تمام توان خود را به کار برد که یک نقطه ضعف از سیّدالشّهدا(ع) بگیرد و ایشان با تمام وجود ابلیس را زمین گیر کردند.

روز حسین(ع)، محور ایّام الله: یوم الحسین(ع) محور ایّام الله است، ایّام الله به سه روز تفسیر شده است: «ظهور، رجعت و قیامت»، و امام حسین(ع) در هر سه محورند، زیرا شعار لشکریان امام زمان(ع) در روز ظهور «یا لثارات الحسین» است و اولین نفر در رجعت، اباعبدالله الحسین خواهند بود در قیامت نیز، وقتی پرچم امام حسین(ع) می آید معلوم می شود، هر چه آدم به درد نخور ـ که در جهنم خود ابلیس با آنها دعوا می کند ـ در طرف شیطان است و همة آدم های خوب و به درد بخور، در طرف سیّدالشّهدا(ع).

از آن طرف، هزاران ملک برای یاری حضرت آمدند اما وقتی رسیدند عاشورا تمام شده بود، لذا غبارآلود و غصه دار در کنار ضریح حضرت مشغول عزاداری هستند تا در دورة ظهور بیایند و انتقام بگیرند، پس ملائکه نیز با بلای حضرت سالکند.

این بلا محور تهذیب تاریخ است و همة کسانی که هدایت شده اند سر سفرة این بلا نشسته اند، لذا زیارت عاشورا با «السلام علیک یا أباعبدالله» شروع می شود، یعنی «پدر بندگان خدا»، زیارت عاشورا ماجرای این ابوّت را که در بستر عاشورا واقع شده است، بیان می کند. چهارده معصوم(ع) را کنار بگذارید که آنها نیز نه نفرشان فرزندان حضرت هستند، دیگران حتّی پیامبران اولوالعزم از آن عباد الهی هستند که ابوّتشان با سیّدالشّهدا(ع) است.

· 4- مبتلا شدن انسان به بلای معصوم(ع)،· راه سلوک با بلای ایشان

سلوک به بلای سیّدالشّهدا(ع)، یعنی؛ در این ماجرا وارد و با عاشورا سالک شدن. نه فقط بلای سیّدالشّهدا(ع)، بلکه بلای چهاره معصوم(ع)، از جمله امام زمان(ع) که ایشان مبتلاترین انسان های عالمند، کیست که این را بفهمد؟! راوی می گوید: بر امام صادق(ع) وارد شدیم، وضع حضرت متغیّر بود و به شدت گریه می کردند و می فرمودند: غیبت تو خواب را از من گرفته است، سپس فرمودند: کتاب جفر را نگاه می کردم به غیبت حضرت و حوادث آن رسیدم.

یکی از بزرگ ترین درس های سورة یوسف این است که، حضرت یعقوب(ع) با غیبت ولیّ خدا چگونه برخورد کرده است، همیشه مشغول بوده در حالی که، پیغمبر خداست و مقام عصمت دارد، باید دائماً به خدا مشغول باشد، اگر گریه بر یوسف سلوک آور نبود، گریه نمی کرد؛ چون انبیا حتی کار مباح هم انجام نمی دهند، چطور حضرت یعقوب(ع) این قدر گریه نموده و نسبت به آنهایی که این کار را کرده اند کظم غیظ می کند به طوری که چشم ها سفید و کمر خم گردید، بعد هم متهم به جنون شد، باز هم دست بردار نبود. باید با بلا و غیبت ولیّ خدا این طور برخورد کرد، نه اینکه ولیّ خدا مبتلاست، تو بخوابی؟! «عزیزٌ علیّ أن تحیط بک دونی البلوی».10

· 5 ـ لزوم توجه به بلای امام حسین(ع) برای سلوک

باید این حالت ها که اساس سلوک باطنی است، در انسان پیدا شود، مهم ترین نردبان سلوک این است که انسان چشم از عاشورا برندارد، لذا سلوک به بلا از بهترین نردبان هاست. بلای ما، به اندازة خود ما سلوک دهنده است، ولی بلای سیّدالشّهدا(ع) به اندازة عظمت حضرت. لذا در زیارت عاشورا بعد از طیّ مراحلی می خوانیم:

و أسئل الله بحقّکم و بالشّأن الّذی لکم عنده أن یعطینی بمصابی بکم أفضل ما یعطی مصاباً بمصیبته مصیبةً ما أعظمها و أعظم رزیـّـتها فی الإسلام و فی جمیع السّموات و الأرض.

به هر حال بالاترین درجات مصیبت را می توان در مصیبت سیّدالشّهدا(ع) داشت به این شرط که، مراحل قبلی طی شده باشد.

بلای سیّدالشّهدا(ع) همان سفینة حضرت است و یکی از بهترین راه های ورود به این سفینه، توجه به بلای اوست. «یا غیاث المستغیثین». عبادتی که حضرت در گودی قتلگاه انجام دادند، می توانست همة عالم را بهشتی کند، اگر همة عالم می خواستند در عاشورا مثل حبیب بشوند، ممکن بود؛ الان هم ممکن است، زیرا این ظرفیت عبادت حضرت است.

بلای امام زمان(ع) در زمان فعلی جزو اعظم ابتلائات است، اینکه در بعضی از روایات، غیبت حضرت تشبیه به غیبت حضرت یوسف(ع) شده، بی جهت نیست. هم چنان که مبتلاترین آدم ها در غیبت یوسف، خود یوسف بود در غیبت صاحب الزمان(ع)، نیز مبتلاترین شخص، خود حضرت است؛ لذا غیبت برای صاحب آن، آسان نیست.

· 6- طمعة شیطان شدن عبادت،· در صورت عدم توجه به بلای ولیّ خدا

باید چشم را از ولیّ خدا و بلای او برنداشت، والّا شیطان انسان را می برد، عبادات و ریاضات نیز طمعة شیطان می شود. غزالی با آنکه، می گویند: معلّم اخلاق، سالک و ریاضت کش بوده، همة زحماتش به نفع یزید تمام شده؛ در مورد لعن یزید می گوید: یزید را لعن نکنید، شاید او دستور نداده باشد. حال آنکه یزید را خیلی از اهل سنت جایزاللعن می دانند. از او سئوال می کنند: آیا بگوییم اللّهمّ العن قتلة الحسین؟ می گوید این را هم نگویید؛ ای بی انصاف، تو معلّم اخلاقی؟! چرا همة آبروی خودت را در ترازوی یزید می گذاری و یزید و قاتلان امام حسین(ع) را تطهیر می کنی؟ این سلوک، ریاضت، عبادت و علم بدون بلای ولی خداست که شیطان، بزرگ تر از اینها را دارد. همین آدم در کتاب سرّالعالمین می گوید: «ذکر مقتل حسین بر واعظ حرام است؛ زیرا بغض ها را بر علیه صحابه تحریک می کند و آنها از پرچم داران دین هستند». بی انصاف، عاشورا چه ربطی به صحابه دارد؟! مگر یزید، ابن زیاد، عمر سعد و شمر از صحابه بوده اند؟! البته خودش به خوبی می داند که عاشورا کار یزید (به تنهایی) نیست... .

· 7. محور درگیری با جبهة باطل شدن،· نتیجة سلوک با بلای ولیّ خدا

این سلوک آدم را درویش نمی کند، بلکه سالک با بلای سیّدالشّهدا(ع) محور درگیری با باطل در عالم می شود: «سلمٌ لمن سالمکم و حربٌ لمن حاربکم» در یک جبهه وفا و در جبهه دیگر یک پارچه آتش است. همچنین این سلوک لعن و سلام و رحمت می آورد.

اینکه می گویند: « سیّدالشّهدا(ع) در ضیافت است، یعنی باید خندید، شما که گریه می کنید محجورید»، سخن باطلی است؛ زیرا از بلا نمی توان با خنده بهره مند شد، ضیافت است اما ضیافت بلا، که ورود به آن، آن حداقل با گریه است، تا جایی که از گریه بمیری. مراحل بلا از مدخل پیوند عاطفی، روحی و گریه شروع می شود، لذا؛ وقتی که به امام سجّاد(ع) اعتراض می کنند که، حزن و گریة شما کی تمام می شود؟ می فرمایند: «حضرت یعقوب(ع) یک فرزندش غائب شد، آن قدر گریه کرد، من در یک روز دیدم، پدرم و تعداد زیادی از اهل بیتم را ذبح کردند، چطور گریه نکنم»؟11 مسلماً گریة حضرت، گریه بر پدر نبوده؛ بلکه گریه بر ولیّ خدا بوده که برای ایشان سلوک می آورد.

بعد از آنکه حضرت یوسف و حضرت یعقوب(ع) به هم رسیدند، یعقوب با اصرار از یوسف خواست که، قصه خودش را تعریف کند، یوسف هم بخشی از آن را این گونه فرمودند: «برادران مرا سر چاه بردند سپس گفتند: لباس هایت را در بیاور، قسمشان دادم، اگر می خواهید به چاه بیندازید، لختم نکنید، یکی از برادران کارد کشید و گفت: اگر لباس هایت را در نیاوری می کشمت، بعد عریان مرا به چاه انداختند، به اینجا که رسید، حضرت یعقوب(ع) غش کرد، وقتی که به هوش آمد گفت: بقیه را بگو، حضرت یوسف فرمودند: مرا معاف بدارید، بقیه اش گفتنی نیست».

کدام یک از ما وقتی گفتند: امام حسین(ع) را عریان کردند، غش کرده است؟ اصلاً جریان حضرت یوسف(ع) و امام قابل مقایسه است؟ حضرت یعقوب در اوج قدرت، نمی تواند تحمّل بکند؛ لذا نمی توانند روضة امام حسین(ع) را در بهشت برای اهلش بخوانند، در حالی که، در بهشت همه چیز تمام شده است.12

پی نوشت ها:

1. سورة نساء (4)، آیة 79.

2. سورة یس (36)، آیة 68.

3. کلینی، اصول کافی، ج 3، ص 345، باب آنچه خداوند به وسیله مؤمن دفع می کند.

4. سورة صافات (37)، آیة 107.

5. سورة صافات (37)، آیة 105.

6. تفسیر نورالثقلین، ج 4، ص 430 و تفسیر البرهان.

7. علامه مجلسی، بحار، ج 98، ص 320.

8. این سخن یزید دنباله «ان الرجل لیهجر» است. با این فرق که اولی در پرده تقیه گفته شده ولی یزید احساس می کرد هر چه مانع بوده برداشته است و کسی به او اعتراض نمی کند، یک مانع بود آن هم سرش جلو من است، لذا هر چه در باطن داشت صراحتاً گفت: به عبارت دیگر؛ یکی منافقانه است و دیگری کافرانه.

9. لذا در زیارت عاشورا آمده است «لعن الله امةً اسّست أساس الظلم و الجور علیکم» اراده آنها را از طریق اراده یزید و عمر سعد در عاشورا حضور یافته و آنها شریک قتل و شهادت حضرت هستند و بر این عذاب می شوند.

10. دعای ندبه.

11. کامل الزیارات، ص 213، باب 35.

12. از طرفی عظمت مصیبت حضرت آنقدر زیاد است که همه پیامبران و موجودات برای حضرت گریسته اند، از طرف دیگر می دانیم همه افعال ایشان عین عبادت است و روایت داریم که آنها مأمور به تکالیفی اند که دیگران آن تکالیف را ندارند. علاوه بر این روایت داریم که «إنّ أمرنا صعبٌ...» بنابراین مصیبتی که حضرت در گودال قتلگاه کشیده اند فقط در ظرف تحمل معصومی(ع) است نه دیگران و اگر باطن آن مصیبت آشکار شود دیگران قدرت تحمل آن را حتی در بهشت ندارند، زیرا ولی الهی از عالم انوار آمده تا عالم را به سمت نور ببرد او را عطشان، گرسنه و ... بین دو نهر آب در حالی که زن و بچه اش در معرض تعرض دشمن اند (و با اینکه قدرت دارد همة آنها را با اشاره زمین ببرد) شهید می کنند و سرها را به نیزه می زنند و ...




برچسب ها: سلوك عاشورائی،
[ دوشنبه 2 آبان 1390 ] [ 09:13 ق.ظ ] [ مصطفی رسولی مهربانی ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ


روزی روزگاری اهالی دهكده تصمیم گرفتند تا برای نزول باران دعا كنند ، در روز موعود همه مردم برای مراسم دعا در محلی جمع شدند و تنها یك پسر بچه با خودش چتر آورده بود و این یعنی ایمان
بار خدایا چنین ایمانی بمن عطا فرما و من ایمانم را به تو می سپارم

آخرین مطالب
لیست آخرین مطالب
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :


امکانات وب

فال امروز
 پخش قرآن صوتی و تصویری